Sotah
Daf 2b
נִסְתְרָה בְּעֵד אֶחָד בְּשַׁחֲרִית וּבְעֵד אֶחָד בֵּין הָעַרְבַּיִם. ייָבֹא כְהָדָא. נִתְייַחֲדָה עִמּוֹ בִפְנֵי שְׁנַיִם. צְרִיכָה הִימֶּינּוּ גֵט שֵׁנִי. בְּאֶחָד אֵינָהּ צְרִיכָה הִימֶּנּוּ גֵט שֵׁנִי. בְּאֶחָד בְּשַׁחֲרִית וְאֶחָד בֵּין הָעַרְבַּיִם. זֶה הָיָה מַעֲשֶׂה וְשָׁאַל רִבִּי לָֽעְזָר בֶּן תַּדַּאי אֶת הַחֲכָמִים וְאָֽמְרוּ. אֵין זֶה יִיחוּד. קִינָּא לָהּ בְּעֵד אֶחָד בְּשַׁחֲרִית וּבְעֵד אֶחָד בֵּין הָעַרְבַּיִם. מֵאַחַר שֶׁהוּא אִישׁ וְהִיא אִשָּׁה אֵין קִינּוּיוֹ קִינּוּי. ייָבֹא כְהָדָא. אֵין מְקַבְּלִין מִן הָעֵדִים אֶלָּא אִם כֵּן רָאוּ שְׁנֵיהֶן כְּאַחַת. רִבִּי יְהוֹשֻׁעַ בֶּן קָרְחָה אוֹמֵר. אֲפִילוּ רָאוּ זֶה אַחַר זֶה. רִבִּי יִרְמְיָה רִבִּי שְׁמוּאֵל בַּר יִצְחָק בְּשֵׁם רַב. מוֹדִין חֲכָמִים לְרִבִּי יְהוֹשֻׁעַ בֶּן קָרְחָה בְּעֵידֵי הַבְּכוֹרָה וּבְעֵידֵי הַחֲזָקָה. רַבָּא בְשֵׁם רִבִּי יִרְמְיָה. אַף בְּעֵידֵי סֵימָנִין כֵּן. מֵהָדָא פְּשִׁיטָא שֶׁזֶּה אוֹמֵר. רָאִיתִי שְׁתֵּי שְׂעָרוֹת בְּגַבּוֹ. וְזֶה אוֹמֵר. רָאִיתִי שְׁתֵּי שְׂעָרוֹת בְגַבּוֹ. זֶה אוֹמֵר. רָאִיתִי שְׂעָרָה אַחַת בְּגַבָּהּ. וְזֶה אוֹמֵר. רָאִיתִי שְׂעָרָה אַחַת בְּגַבָּהּ. לָאו כְּלוּם. כָּל שֶׁכֵּן גַּבּוֹ וְגַבּוֹ. 2b [שְׁנַיִם אוֹמְרִים. רָאִינוּ שְׂעָרָה אַחַת בְגַבּוֹ. וּשְׁנַיִם אוֹמְרִים. רָאִינוּ] שְׂעָרָה אַחַת בִּכְרֵיסוֹ. רִבִּי יוֹסֵי בֵּירִבִּי בּוּן וְרִבִּי הוֹשַׁעְיָה בְּרֵיהּ דְּרִבִּי שַׁמַּי. חַד אָמַר. פָּסוּל. וְחַד אָמַר. כָּשֵׁר. מָאן דָּמַר. פָּסוּל. כְּמֵעִיד עַל חֲצִי סֵימָן. וּמָאן דָּמַר. כָּשֵׁר. אֲנִי אוֹמֵר. שֶׁמָּא נִשְׁרוּ. שְׁנַיִם אוֹמְרִים. רָאִינוּ שְׂעָרָה אַחַת בְּגַבּוֹ. וּשְׁנַיִם אוֹמְרִים. רָאִינוּ שְׂעָרָה אַחַת בִּכְרֵיסָהּ. רִבִּי חַגַּיי אָמַר. דִּבְרֵי הַכֹּל פָּסוּל. רִבִּי בָּא אָמַר. דִּבְרֵי הַכֹּל כָּשֵׁר. רִבִּי יוּדָן אָמַר. בְּמַחֲלוֹקֶת. רִבִּי יוֹסֵי אָמַר. בְּמַחֲלוֹקֶת. אָמַר רִבִּי יוֹסֵי לְרִבִּי חַגַּיי. וְהָא רִבִּי יוּדָן סָבַר כְּוָותִי. אָמַר לֵיהּ. עַל רַבֵּיהּ אֲנָא פְלִיג. לֹא כָּל שֶׁכֵּן עִילָוֵיהּ. אָמַר רִבִּי מָנָא. יְאוּת אָמַר רִבִּי חַגַּיי. אִילּוּ שְׁטָר שֶׁהוּא מְחוּתָּם בְּאַרְבָּעָה עֵדִים וְקָרָא עֲלוּי עִרְעֵר. זֶה מֵעִיד עַל שְׁנַיִם וְזֶה מֵעִיד עַל שְׁנַיִם. שֶׁמָּא כְּלוּם הוּא. וְאֵין כָּל חֲתִימָה וַחֲתִימָה צְרִיכָה (אֶלָּא) שְׁנֵי עֵדִים וָכָה כָּל סֵימָן וְסֵימָן צְרִיכָה שְׁנֵי עֵדִים. רִבִּי חֲנַנְיָה יְלִיף לָהּ מִשְּׁנֵי חֲזָקָה. אִילּוּ אֶחָד מֵעִיד שֶׁאָֽכְלָהּ שָׁנָה רִאשׁוֹנָה וּשְׁנִייָה וּשְׁלִישִׁית. וְאֶחָד מֵעִיד שֶׁאָֽכְלָהּ רְבִיעִית חֲמִישִׁית וְשִׁישִּׁית. שֶׁמָּא כְּלוּם הוּא. וְאֵין כָּל חֲזָקָה וַחֲזָקָה צְרִיכָה שְׁנֵי עֵדִים וָכָה כָּל סֵימָן וְסֵימָן צָרִיךְ שְׁנֵי עֵדִים.
Traduction
– Si (d’après R. Josué, qui exige la vue de deux témoins) une femme enfermée a été vue le matin par un témoin, et l’après-midi un autre témoin l’a vue enfermée, ces deux attestations seront-elles jointes pour confirmer le même fait? Ce point sera résolu conformément à cet enseignement (9)Tossefta à Gitin 5.: Si une femme répudiée par son mari s’est isolée (enfermée) avec lui, et que ce fait est attesté par deux témoins, il lui faut un second acte de répudiation pour être libre; s’il n’y a eu qu’un témoin, il n’est pas besoin d’un nouvel acte de répudiation; si enfin un témoin l’a vue enfermée avec son mari le matin, et un autre témoin l’a vue l’après-midi avec lui, c’est un fait sur lequel R. Eleazar b. Tadaï a consulté les sages, et ils ont déclaré que ce n’est pas là un isolement confirmé (de même ici, les deux attestations séparées n’équivalent pas à un ensemble accusateur). Si le mari a exprimé sa jalousie le matin devant un témoin, puis l’après-midi devant un autre témoin, défendant à la femme de s’enfermer seule avec un homme, est-ce là une expression de jalousie en règle, ou non? C’est un point conforme à la discussion suivante (10)(Ketubot 2, 4)Ê; (Sanhedrin 3, 10).: On n’accepte pas d’autre assertion, venant des témoins, que celle d’un fait qu’ils ont vu ensemble; selon R. Josué b. Qorha, au contraire, si même les deux témoins sont venus l’un après l’autre, on joint ces deux témoignages pour rendre l’assertion valable (il y a donc deux avis divers sur la question de partage, ou de jonction, des attestations). R. Jérémie ou R. Samuel b. Isaac dit au nom de Rav: les sages reconnaissent, comme R. Josué b. Qorha, devoir joindre le dire des deux témoins qui attestent l’aînesse d’un fils, pour l’avoir entendu certifier par son père successivement, s’ils attestent l’un après l’autre (non ensemble), ainsi que pour l’attestation de la présomption d’acquisition d’un champ (l’un attestant qu’il en a joui aux trois premières années de la période agraire, et l’autre l’attestant pour les trois dernières années). Rav ajoute, au nom de R. Jérémie, qu’il en est de même pour la vue des signes de puberté d’une fille. Ainsi, il est évident que si un témoin déclare avoir vu deux poils sur l’exhaussement (in monte veneris), et un autre déclare avoir vu autant, cela suffit pour constater la puberté; de même, si l’un affirme avoir vu un seul poil à cette place, et un autre témoin dit avoir vu un poil sur le ventre, c’est un témoignage nul, ne portant que sur la moitié du fait à constater, et, à plus forte raison, si les deux assertions portent sur deux points encore plus séparés l’un de l’autre. Toutefois, si deux témoins constatent la vue d’un poil sur l’exhaussement, et deux autres témoins constatent avoir vu autant sur le ventre (ce qui fait un témoignage complet, mais portant seulement sur un demi fait), R. Yossé b. R. Aboun et R. Oshia b. R. Sameï professent deux avis différents: le premier déclare qu’un tel témoignage est sans valeur; l’autre l’adopte comme valable. Le premier le déclare sans valeur, parce que ce témoignage porte seulement sur la moitié du signe; l’autre le déclare valable, parce qu’il est possible qu’il y avait encore un autre poil auprès du premier qui est tombé. Si un témoin dit avoir vu sur le signe complet de la puberté (duo pilos) à une place, et l’autre témoin dit avoir vu autant ailleurs, tous admettent la non valeur de ces attestations divergentes, d’après R. Hagaï; mais, selon R. Aba, tous l’admettent comme valable (se rapportant à un fait entier); enfin, selon R. Judan, c’est un point en litige entre les rabbins et R. Josué, ainsi que selon R. Yossé. Mais, dit R. Yossé à R. Hagaï, puisque R. Judan est de mon avis, pourquoi ne l’adoptes-tu pas? R. Hagaï répondit: je conteste l’avis de mon maître (le tien), à plus forte raison le sien. R. Mena dit: R. Hagaï fait bien de dire que, selon tous, on ne joint pas les témoignages, car, si un contrat visé par quatre témoins est contesté par le débiteur, qu’un témoin vient attester deux signatures, et un autre atteste le reste, ce contrat n’est certes plus valable; parce que chaque signature doit être attestée par deux témoins: de même ici, chaque signe de puberté devra être confirmé par deux témoins. R. Hanania le déduit de ce qui est adopté pour le témoignage en fait d’acquisition présumée: lorsqu’un témoin atteste que le propriétaire a mangé les fruits de tel champ pendant les trois premières années de la période agraire, et l’autre atteste que ce propriétaire a mangé les fruits aux trois années suivantes de la période, il n’en est pas tenu compte; parce que chaque présomption (pour chaque année) doit être attestée par deux témoins (et non par un seul); de même, ici, chaque signe de puberté doit être confirmé par deux témoins.
Pnei Moshe non traduit
נסתרה בעד אחד כו'. לר' יהושע דמתני' בעי דמצריך שני עדים בסתירה ואם אחד ראה שנסתרה בשחרית וא' בין הערבים מהו שיצטרפו:
ייבא כהדא. אתיא הא כדתני' בתוספתא פ''ה דגיטין גבי המגרש את אשתו ואח''כ נתייחדה עמו בפני ב' עדים צריכה ממנו גט שני דחיישינן שמא בא עליה:
באחד. אם לא היה אלא עד אחד:
אין זה ייחוד. דאין מצטרפין וה''נ אין מצטרפין עדי סתירה:
קינא לה בעד א' כו' מאחר שהוא איש והיא אשה. לישנא דקינוי נקט הכא שאל תסתר עם פלוני מאחר שהוא איש כו' ולישנא יתירא היא:
אין קינויו קינוי. דאין מצטרפין:
ייבא כהדא. הא דאמרי' דאין מצטרפין אתיא בפלוגתא דהני תנאי דתני' לקמיה:
אין מקבלין כו'. פלוגתא זו מבואר בהרבה מקומות בבבלי ועיקרה בפ' זה בורר דף ל''א. ולר' יהושע בן קרחה הכא נמי מצטרפין:
מודין כו' בעדי בכורה. שמעידין ששמעו מאביו שאמר זה פלו' בני בכור הוא דמצטרפין זה אחר זה אפי' לא שמעו שניהם כאחד. כן פירשו התוס' שם ע''ב ד''ה בעדות בכור. ובעידי החזקה. שמעידין שאכלה שלש שנים מהשדה בחזקה שהיא שלו מצטרפין אפי' זה מעיד שאכל שלש ראשונות של שמיטה וזה מעיד על שלש אחרונות דאחד קרקע מסהדי:
אף בעידי סימנין כן. כשמעידין על ב' שערות וכדמפרש ואזיל. והגירסא משובש' בכאן והעיקר כדגריס בסנהדרי' שם וכן הגהתי כאן:
מה דפשיטא. זה הוא פשיטא לנו כשא' אמר ראיתי ב' שערות בגבו וא' אומר ראיתי שתי שערות בגפו דאמרי' במס' נדה דף נ''ב שתי שערות שאמרו אפי' אחת בגבה ואחת בכריסה אחת ע''ג קשרי אצבעות של יד ואחת ע''ג קשרי אצבעו' של רגל. גבה וכריסה שתיהן במקום הערוה וגבה הוא למעלה במקום התפוח וכשזה מעיד על ב' שערות בגבו וזה על ב' שערות בקשרי אצבעותיו לאו כלום הוא דחצי עדות הוא:
זה אומר ראיתי שערה אחת בגבה וזה אומר ראיתי שערה אחת בכריסה. דהוי חצי עדות וחצי דבר עד אחד ושער א' פשיטא דלאו כלום היא:
כ''ש גבו וגפו. בא' מעיד על שערה אחת בגבו וא' על שערה אחת בגפו דרחוקין הן זה מזה ונלמד במכ''ש מגבו וכריסו דלאו עדות הוא:
שנים אומרים ראינו שערה אחת בגבו ושנים אומרים ראינו שערה אחת בכריסו גרסי'. דעדות שלם הוא וחצי דבר בזה פליגי ר' יוסי. כו':
מאן דאמר פסול כמעיד על חצי סימן. דכל כת על שערה אחת מעידין ולא מצטרפין:
אני אומר שמא נשרו. שהיתה שם עוד שערה אחת ונשרה. ובבבלי פ' מרובה דף ע' ובכמה מקומות מסיק כמאן דאמר פסול דממעט לה מדבר ולא חצי דבר:
אחד אומר ראיתי שתי שערות בגבו וא' אומר ראיתי שתי שערות בכריסו גרסי':
דברי הכל פסול. דלר' חגיי עדיפא ליה. חצי דבר ועדות שלם מדבר שלם וחצי עדות והילכך אפי' מאן דמכשיר לעיל מודה הכא דפסול:
ור' בא אומר ד''ה כשר. דהואיל וכל א' מעיד על סימן שלם ואפילו חצי עדות הוא מצטרפין ולר' בא דבר שלם וחצי עדות עדיפא ליה ולא דמיא לדלעיל א' אומר ב' שערות בגבו וא' אומר ב' שערות בגפו דהכא במקום אחד הן:
במחלוקת. כמחלוקת דלעיל כן פליגי הכא וכן אמר ר' יוסי:
והא ר' יודן סבר כוותי. ומ''ט פליגת בהא:
על רביה אנא פליג. על ר' יוסי קאמר כלומר עליך אני חולק ומכ''ש על ר' יודן:
יאות. שפיר אומר ר' חגיי דד''ה מודים בזה דאין מצטרפין דמה אלו שטר כו':
וקרא עליו ערער. לומר שהוא מזויף ובאו עדים להעיד על חתימתן זה מעיד כו'. שמא כלום הוא. בתמיה:
ואין כל כו':
דאפי' כל אחד מעיד על שני' מהחתומי' לאו כלום הוא דהואיל וכל הארבעה חתמו צריך ב' עדים על כל חתימה כדין שטר שחתמו עליו ב' עדים:
וכה. והכא נמי כל סימן כו':
יליף לה משני חזקה. מחזקה מייתי ראיה דאין מצטרפין כדמסיק:
Sotah
Daf 3a
משנה: כֵּיצַד מְקַנֵּא לָהּ. אָמַר לָהּ בִּפְנֵי שְׁנַיִם אַל תְּדַבְּרִי עִם אִישׁ פְּלוֹנִי וְדִבְּרָה עִמּוֹ עֲדַיִין מוּתֶּרֶת לְבֵיתָהּ וּמוּתֶּרֶת לוֹכַל בַּתְּרוּמָה. נִכְנְסָה עִמּוֹ לְבֵית הַסֵּתֶר 3a וְשָׁהָת כְּדֵי טוּמְאָה אֲסוּרָה לְבֵיתָהּ וָאֲסוּרָה לוֹכַל בַּתְּרוּמָה. וְאִם מֵת חוֹלֶצֶת וְלֹא מִתְייַבֶּמֶת.
Traduction
Voici en quoi consiste l’expression de la jalousie: le mari dira à la femme, en présence de deux personnes, de ne pas causer avec un tel; elle a tort lorsque, malgré cela, elle cause ainsi. Pourtant, elle reste alors permise à son mari, et elle conserve la faculté de manger de l’oblation sacerdotale (si son mari en mange). Si, malgré la défense du mari, elle est entrée avec un étranger dans une pièce secrète et est restée avec lui assez longtemps pour devenir impure, elle devient interdite au mari et perd la faculté de consommer comme lui de l’oblation. Si, un peu après, le mari meurt, elle déchaussera son beau-frère, mais elle pourra pas l’épouser.
Pnei Moshe non traduit
מתני' כיצד הוא מקנא לה אמר לה כו'. האי אמר לה לאו פירושא דכיצד מקנא לה הוא אלא תרתי קתני וה''ק אם אמר לה אל תדברי כו' לאו כלום הוא ועדיין מותרת אלא דוקא כשאמר אל תסתרי ונכנסה עמו לבית הסתר כו' כדמפרש בגמ':
ומותרת לאכול בתרומה. אם אשת כהן היא:
ושהת כדי טומאה שיעור שהיי' מפרש בגמ':
ואם מת. בעלה קודם שישקנה:
חולצת ולא מתייבמת. כדדריש לה בבבלי מדכתיב גבי אשה שמצא בה ערות דבר והלכה והיתה לאיש אחר ודרשינן לאיש אחר ולא ליבם ואע''פ כן אינה פטורה מן החליצה כשם שאם היה בעלה חי דלא היתה מותרת בלא גט:
הלכה: כֵּיצַד הוּא מְקַנֵּא לָהּ כול'. סוֹף דָּבָר עַד שֶׁתְּדַבֵּר עִמּוֹ. הָא אִם נִסְתְּרָה עִמּוֹ וְלֹא דִיבְּרָה אֵין סְתִירָתָהּ כְּלוּם. דְּרוּבָּה אָתָא מֵימוֹר לָךְ. אֲפִילוּ דִיבְּרָה עִמּוֹ וְלֹא נִסְתְּרָה אֲדַיִין הִיא מוּתֶּרֶת לְבֵיתָהּ וּמוּתֶּרֶת לוֹכַל בַּתְּרוּמָה. לָשׁוֹן נָקִי הוּא מַתְנִיתִין. אַל תִּתְייַחֲדִי עִם אִישׁ פְּלוֹנִי.
Traduction
Il résulte de ces règles que, pour la réalité du délit, la femme devra avoir parlé à l’homme. Est-ce à dire que si la femme s’est enfermée avec un homme sans lui parler, elle n’est pas coupable? -Si; mais on vient dire quel est le rôle de la parole, et si la femme a parlé avec l’homme qui lui est interdit, sans avoir été enfermée avec lui, elle reste permise à sa maison (à son mari), et elle peut continuer à manger de l’oblation si elle est mariée à un cohen; c’est seulement pour s’exprimer d’une façon plus convenable que la Mishna emploie le terme parler, au lieu de faire dire par le mari: ''Ne t’enferme pas seule avec tel homme.''
Pnei Moshe non traduit
גמ' סוף דבר עד שתדבר עמו. אם אנו צריכין שתדבר נמי עם הסתירה הא אם נסתרה בלא דיבור לא תחשב הסתירה כלום בתמיה:
דיברה אתא מימר לך. דצריך להשמיענו דדיבור בלא סתירא לאו כלום הוא ואפילו הקפיד הבעל ואמר לה אל תדברי והאי אל תדברי דמתני' מפרשים אל תסתרי כדמסיק לשון נקי היא מתני' כו' ומיהו דיברה דסיפא על כרחך אית לן למימר דדיבור ממש הוא:
מַהוּ שֶׁיְּקַנֵּא לָהּ מִשְּׁנֵי בְנֵי אָדָם כְּאַחַת. רִבִּי יוּדָן אָמַר. בְּמַחֲלוֹקֶת. מָאן דָּמַר. מְקַנֵּא לָהּ מֵאָבִיהָ וּמִבְּנָהּ. מְקַנֵּא לָהּ מִשְׁנֵי בְנֵי אָדָם כְּאַחַת. רִבִּי יוֹסֵי בָעֵי. מְקַנֵּא לָהּ מִמֵּאָה בְנֵי אָדָם. אָמַר רִבִּי יוֹסֵי בֵּי רִבִּי בּוּן. אָמַר לָהּ. אַל תִּיכָּֽנְסִי לְבֵית הַכְּנֶסֶת. נִכְנֶסֶת.
Traduction
Un mari jaloux peut-il défendre à sa femme de s’enfermer avec deux hommes en même temps? (Quoique d’ordinaire il n’y ait pas de mal à s’enfermer avec deux individus, faut-il ici tenir compte de la défense formelle du mari?) C’est un point en litige, répond R. Juda; et d’après celui qui accorde au mari la faculté d’interdire à la femme de s’enfermer même avec son père ou son fils, il est loisible au mari de défendre à la femme de s’enfermer avec deux hommes à la fois. R. Yossé demanda: le mari peut-il aussi défendre à la femme de s’enfermer avec cent individus? – Non, dit R. Yossé b. R. Aboun, car s’il lui défend l’accès de la synagogue, elle pourra cependant s’y rendre.
Pnei Moshe non traduit
מהו שיקנא לה משני בני אדם כאחד. אל תסתרי עם פ' ופ' הואיל ומותר להתייחד עם שנים דבסתמא בכשרים מחזקינן להו או דילמא בקפידא דבעל תלא רחמנא והא קפיד:
במחלוקת. היא דלמ''ד לעיל דמקנא לה מאביה ובנה ואע''פ שמותרת להתייחד עמהם ס''ל נמי דמקנא לה משני בני אדם כאחד:
ר' יוסי בעי. אם אמרי' נמי דמקנא לה אפי' ממאה בני אדם כא' ואע''ג דאמרינן בעלמא תרי כמאה היינו היכא דמדינא צריך תרי כגון בעדים תרי ומאה חד דינא אית להו אבל הכא דמדינא מותר להתייחד עם שנים אלא דהואיל וקפיד הבעל מי אמרינן אפי' במאה הוי קפידי' קפידא או דילמא בקפידא כ''כ אמרי' בטלה דעתו אצל כל אדם א''נ שאני בשני' דאיכא למימר קים ליה לבעל בהו דפרוצים הם ואסורה להתייחד עמהן אבל במאה אי אפשר דלית בהו תרי כשירי:
אמר ר' יוסי אמר לה אל תכנסי כלו'. כלומר דר' יוסי בר בון פשיט לי' בעיא דר' יוסי דלא הוי קינוי דאטו אם אמר לה אל תכנסי לבה''כ שיש שם אנשים הרבה מי הוי קינוי דודאי נכנסת:
עִמּוֹ. אָמַר רִבִּי מָנָא. לֹא אָמַר אֶלָּא עִמּוֹ. הָא זֶה אַחַר זֶה לֹא. רִבִּי אָבִין אָמַר אֲפִילוּ זֶה אַחַר זֶה. מִכָּל מָקוֹם יֵשׁ רַגְלַיִם לְדָבָר. לַפְּלַטֵּיָה בַלַּיְלָה. לְחוֹרְבָה בַיּוֹם. לִמְבוּאוֹת אֲפֵילוֹת בַּיּוֹם.
Traduction
– De l’expression mishnique ''si elle est entrée avec lui'', R. Mena conclut qu’il y a seulement culpabilité en ce cas, non s’ils sont entrés l’un après l’autre dans une pièce secrète; selon R. Abin, si même ils se sont suivis, il y a présomption d’intention mauvaise, et il en est également ainsi s’ils ont été ensemble la nuit, même sur une place publique, palatium, ou dans une ruine le jour, ou même dans des ruelles obscures en plein jour.
Pnei Moshe non traduit
עמו. לבית הסתר קתני במתני':
אמר ר' מנא. דדוקא עמו שנכנסו שניהם כאחד:
הא זא''ז. שנכנס הוא או היא תחלה לא:
אפי' זא''ז. הוי סתירה דמ''מ יש רגלים לדבר:
לפלטיא. רה''ר בלילה הוי סתירה כשנתייחדו במקום מיוחד:
לחורבה. הוי יחוד אפילו ביום וכן למבואות אפילות:
Textes partiellement reproduits, avec autorisation, et modifications, depuis les sites de Torat Emet Online et de Sefaria.
Traduction du Tanakh du Rabbinat depuis le site Wiki source